FR - NL - EN
HOME AGENDA CONTACT FAQ CHATEAU OWNER LOGIN

Solre-sur-Sambre


Château de Solre-sur-Sambre - 6560 Solre-sur-Sambre (Erquelinnes)



Contact

Category : Information Business Events
First Name
Last Name
E-mail
Phone
Please enter CASTLE in the below field:

  • Vue aérienne (2009). Tous nos remerciements au Prince Amaury de Merode.

  • Carte postale ancienne, ed. Ern. Thill & Nels n° 180

  • © Philippe Farcy 18 septembre 2011

  • © Philippe Farcy 18 septembre 2011

  • © Philippe Farcy 18 septembre 2011

  • © Philippe Farcy 18 septembre 2011

  • Carte postale ancienne, ed. Imprimerie Detournay

  • Stella Artois, Année des Châteaux 32, 1e version

  • Stella Artois, Année des Châteaux 32, 2e version

  • © Philippe Farcy 18 septembre 2011

  • © Philippe Farcy 18 septembre 2011



Official Name Château de Solre-sur-Sambre
Location 6560 Solre-sur-Sambre (Erquelinnes)
Construction 1627
Style Mediéval
Architect
Occupants Agrineffe s.a.
Allocation Privée
Protection

Last udpate: 09/08/2013


 

Construit entre la fin du XIIIème et le début du XIVème siècle, et plusieurs fois remanié au cours du temps, le château de Solre-sur-Sambre est le fleuron architectural local 


Superbement conservé, il possède l'architecture des châteaux forts du Moyen-Age et est entouré de douves alimentées par la Thure. Le donjon de forme quadrangulaire est percé de petites ouvertures qui rappellent son caractère défensif. Ce donjon défendait le comté de Hainaut face à la France d’une part, et face à la principauté de Liège d’autre part. D’après Tanghe, il date du XIIIème siècle.Il est situé au confluent de la Thure et de la Sambre. Au dessus du porche d'entrée, nous remarquons une fenêtre à croisée de pierre, de typologie ancienne.

Témoin important de l'architecture militaire médiévale du Hainaut, il a conservé son plan en quadrilatère muni de tours circulaires aux angles ainsi qu'un imposant donjon-porche. Le château de Solre-sur-Sambre forme un vaste quadrilatère auquel on accède par le donjon-porche situé au centre. Les quatre tours circulaires en renforcent les angles. Cette forteresse de six cents ans sans doute est encore bien lisible malgré les avatars du temps. Le donjon tout en pierre bleue défendait au début la basse-cour flanquée de deux autres tours aux angles nord. Au début il n’y avait pas de communication entre le rez et le premier sinon une échelle rétractable. Le donjon possède au sol une surface de 12,80 m sur 11,40 m sur son petit côté, pour des murs épais de 2 m à 1,65 m selon les hauteurs. Son apparence appareillée du côté de la place remonte semble-t-il au XVIIe siècle, alors que la face sur cour a gardé ses moellons d’origine. Les traces d’un pont-levis ont disparu, mais il est attesté par les archives. Le donjon fut assez rapidement augmenté de tours aux angles d’une surface délimitée par des fossés alimentés par la Thure. C’était dans le courant du XIVe siècle.


A l’origine il y avait sans doute des palissades pour faire le lien entre les éléments qui s’étirent sur une enceinte de 48 x 43 mètres. Puis on en vint à construire en dur, en briques et en moellons de calcaire selon les zones pour relier l’ensemble des courtines. Les grosses tours du sud ont été d’abord construites sur trois niveaux. Puis vers 1487 Jehan Carondelet leur ajouta un niveau sur mâchicoulis et en encorbellement percé de jours et de meurtrières. Les toitures en poivrières à coyaux comportent quatre lucarnes. Il s’agissait d’agrandir la résidence et d’y augmenter le confort. Mais toujours aujourd’hui il n’y a pas de chauffage central. Seules les cheminées fonctionnent. Les deux autres tours en ruine comportaient elles aussi trois niveaux à l’origine. Les tours possèdent des rez à fonction de cave comme au donjon de Spontin puis un escalier intra-muros donne accès aux étages. Comme le dit Tanghe, « ces points forts étaient reliés par des courtines crénelées et hourdées. Le chemin de ronde posait sur des arcades en plein cintre » dont certaines étaient encore visibles il y a trente ans. Peu après l’édification de l’enceinte on vint construire un logis seigneurial sur le flanc ouest du donjon. La chapelle castrale mentionnée dès 1410 a disparu. Il faudra attendre 1593 pour édifier les résidences de part et d’autre du donjon. Celui-ci fut ouvert vers la place au XVIIIe siècle par une grande baie axiale.

Deux petits bâtiments ont pris place au cours du temps contre les courtines. Le château est situé sur la place du village de Solre-sur-Sambre. Il contribue à la beauté de cette charmante localité. Il est considéré comme étant le plus beau château-fort de la province du Hainaut. Il se trouve à 11 km de la ville de Beaumont, 13 km de la ville de Binche, 25 km de Mons et 16 km de Maubeuge.



La légende des deux tours en ruine du château de Solre-sur-Sambre

On raconte qu'il y a très longtemps les seigneurs de Solre-sur-Sambre et de Neuville étaient en perpétuel conflit. La cause en était un terrain de chasse marécageux situé entre Solre-sur-Sambre et Merbes-le-Château appelé anciennement Merbes la Poterie. L'endroit était appelé "Les champs de Préïl" et était convoité pour son gibier d'eau qui s'y reproduisait à foison.

Le seigneur de Solre revendiquait son droit de chasse sur ses terres se situant sur la rive droite de la Sambre et entre Jeumont et La Buissière tandis que le seigneur de Neuville prétendait avoir hérité d'un droit de chasse sur les Champs du Préïl. Et depuis plusieurs générations, des combats sanglants éclataient. La bataille se terminait souvent sur un statu quo malgré tous les morts.

Puis, une énorme sécheresse s'abattit sur le pays en entraînant une grande famine. Le seigneur de Neuville décida alors de traverser la Sambre asséchée afin de chasser le gibier du champs de Préil avec ses gens. En apprenant la nouvelle, le seigneur de Solre rappliqua et une bataille sanglante s'ensuivit de nouveau. Le seigneur de Solre fut bientôt forcé de rabattre ses troupes et sa famille dans les tours du château. La nuit tomba quand le seigneur de Neuville investit la cours du château de Solre. Le combat fut donc remis au lendemain. Les pertes subies dans les deux camps calmèrent les esprits et, le lendemain, le seigneur de Neuville proposa un compromis. Il laisserait ses terres et la vie sauve à ses gens au seigneur de Solre à condition que celui signe un acte à son suzerain lui permettant de chasser sur les Champs du Préïl. Il exigea aussi de faire abattre les deux tours afin de s'assurer de pouvoir chasser à cet endroit tranquillement.

Le seigneur de Solre, trop heureux de pouvoir sauver ses gens et son domaine acquiesça et signa l'accord au plus vite. C'est ainsi que les deux tours en ruine du château de Solre-sur-Sambre ne furent jamais reconstruites même après la disparition de la seigneurie de Neuville... Notons que le nom de Solre-sur-Sambre vient du celte sol-ara signifiant eau boueuse. D'après les données de cette légende, les champs du Préïl seraient actuellement une réserve naturelle.



Les différents occupants du site

Propriété des Barbençon de 1244 à 1410

Le premier seigneur de Solre-sur-Sambre fut Nicolas II de Barbençon qui est mort en 1256. Il créa l'abbaye de la Thure dans le sud du village. Arnould de Barbençon décéda en 1410.


Propriété des Mortagne de 1410 à 1480

Sa fille Catherine épousa Gilles de Mortagne. Ce dernier fut exécuté pour conspiration par Philippe le Bon. Ses biens, dont le château de Solre-sur-Sambre furent confisqués et donnés à Antoine de Croy, qui s'empressa de les revendre au frère de Gilles de Mortagne.


Propriété des Carondelet de 1480 à 1628 (durant 148 ans)

Au environ de 1480, le château de Solre-sur-Sambre fut acheté à la famille de Mortagne par Jean de Carondelet, grand chancellier de l'archiduc Maximilien d'Autriche. Le château-fort de Solre-sur-Sambre a appartenu durant de nombreuses années à la famille Carondelet dont un de ses membres a eu l'honneur d'avoir un magnifique tombeau dans la cathédrale de Besançon.


Propriété des Merode de 1628 à 1857 (durant 229 ans)

Anne-Françoise de Carondelet (1615-1668) ayant épousé Maximilien-Antoine, comte de Merode-Montfort (07 décembre 1611-11 novembre 1670), en 1628, le château de Solre-sur-Sambre passa par mariage à la famille Merode. Pendant la révolution belge de 1830, le comte Félix de Merode y résida. Le comte Félix de Merode (né à Maestricht le 13 avril 1791 et mort à Bruxelles le 7 février 1857) fut membre du gouvernement provisoire et participa à la rédaction de la Constitution belge. La couronne du royaume lui fut même proposée.


Propriété de Wignacourt de 1857 à 1989 (durant 132 ans)
Marie-Théoduline de Merode (née à Villersexel le 22 juillet 1817 et décédée à Paris le 26 février 1909) épousa le 9 août 1843 Alof, marquis de Wignacourt (1815 - décédé à Paris en janvier 1897). Au décès de Félix de Merode, son père, en 1857, Marie-Théoduline hérita du château et la propriété passa dans la famille Wignacourt. Après eux, les occupants furent successivement les marquis Alof-Philippe de Wignacourt (1847-1925) et Etienne de Wignacourt (1876-1945) puis Eliane de Wignacourt (1917-2006), dernière du nom de cette très ancienne et prestigieuse famille.


Propriété des Merode de 1989 à aujourd'hui

En 1989, le prince Alexandre de Merode racheta le bien à Eliane de Wignacourt. Le prince Alexandre de Merode fut pendant près de quinze ans le président de l'Association des Demeures Historiques et Jardins de Belgique, est célèbre aussi pour les nombreuses années ou il fut vice-président du Comité Olympique International (CIO) et comme président de la commission médicale du CIO. Il mena toute sa vie une lutte pour défendre l'éthique du sport contre les procédés de dopage.

Le château est actuellement la propriété du prince et de la princesse Amaury de Merode.

Geschiedenis

Het kasteel Solre-sur-Sambre werd gebouwd tussen het einde van de dertiende en vroege veertiende eeuw, en diverse malen herzien na verloop van tijd, het is een lokaal architectonisch juweeltje. Prachtig bewaard gebleven, het heeft de typische architectuur van de kastelen uit de Middeleeuwen en is omgeven door een gracht gevoed door de rivier de Thure.
De grote vierkante toren is doorboord met kleine openingen die zijn karakter basis verdediging op te roepen. Deze kerker verdedigde het graafschap Henegouwen tegen Frankrijk aan de ene kant, en geconfronteerd met het Vorstendom van Luik aan de andere kant. Volgens de beroemde Tanghe, het dateert uit de dertiende eeuw. Het is gelegen aan de samenvloeiing van de Samber en Thure. Boven de veranda, zien we een venster met kruis van steen, oude type.

Belangrijk voorbeeld van middeleeuwse militaire architectuur van Henegouwen, hield hij zijn vierhoeken basis met vier ronde torens op de hoeken en een imposante toren-veranda. 

Kasteel Solre-sur-Sambre vormen een groot plein dat wordt geopend door de toren-portaal in het midden. De vier ronde torens in versterkte hoeken. De twee torens werden vernietigd in het zuiden (zie legenda hieronder) en de twee torens in het noorden zijn in een mooie staat . Deze zeshonderd jaren fort waarschijnlijk nog steeds bestaat, ondanks de wisselvalligheden van de tijd. De blauwe stenen toren, terwijl de verdediging van het erf geflankeerd door twee torens op de noordoostelijke hoek. In eerste instantie was er geen communicatie tussen de grond en het eerste niveau als een gat was intrekbaar. Deze opgelost pas veel later. De toren heeft een oppervlakte van 12,70 m en 11,50 m dikke muren soms meer dan 1,65 m tot 2,30 m, afhankelijk van de hoogte.
Uiterlijk van de gepaarde zijde van het plein weer lijkt de zeventiende eeuw, toen de voortuin heeft zijn originele stenen. Sporen van een ophaalbrug zijn verdwenen, maar het is bevestigd door de archieven. Deze brug is nu ingebouwd in station.

De toren werd al snel verhoogd met torens op de hoeken van een oppervlak dat wordt begrensd door sloten gevoed door Thure de veertiende eeuw.

Oorspronkelijk was er waarschijnlijk hekken om de verbinding tussen de elementen die zich uitstrekken over een forum te maken van 47 x 44 meter. Toen ging het om harde, baksteen en puin steen afhankelijk van de regio om alle gordijnen sluiten te bouwen. De Zuidelijke torens werden voor het eerst gebouwd op drie niveaus. 1487 aan Jean de Carondelet voegden zij een niveau van uitspringende kantelen en doorboord en bloedige dag.
Het was de residentie uit te breiden en om het comfort te verhogen. Maar nog steeds is er geen centrale verwarming. Alleen de schoorsteen werken. De andere twee verwoeste torens ook drie niveaus achter. De torens hebben grond om grot functie en een intramurale trap geeft toegang tot de verdiepingen. De loopbrug getogen op arcades "waren nog zichtbaar, zo'n zestig jaar geleden. Kort na de bouw van de behuizing kwamen ze bij een statig huis aan de westkant van de kerker te bouwen.
De kapel genoemde sinds 1410 is verdwenen. Het was niet tot 1593 om de huizen te bouwen aan weerszijden van de kerker. Ze werden opengesteld voor de achttiende eeuw door een grote axiale baai. Twee kleine gebouwen hebben plaatsgevonden na verloop van tijd tegen de gordijnen, links en rechts van de binnenplaats.

Het kasteel is gelegen op het dorpsplein Solre-Sur-Sambre. Met zijn strengheid, soberheid en matigheid, draagt het bij tot de schoonheid van deze charmante stad.

Deze kasteel wordt door vele experts en de "liefhebber van architectuur als concerver beste en mooiste kasteel in de provincie Henegouwen.

De kwaliteit van de grote figuren en macht Wat waren mensen die bezeten (die hieronder je vinden) is ook het belang van Solre-sur-Sambre.

Solre-sur-Sambre is een dorp in Belgische de provincie Henegouwen, en een deelgemeente van de Waalse stad Erquelinnes (11 km van de stad Beaumont, 13 km van de stad Binche, Mons 25 km en 16 km van Maubeuge).


De legende van de twee verwoeste torens van het kasteel van Solre-sur-Sambre

De legende zegt dat lang geleden de heren van Solre-sur-Sambre en Neuville waren voortdurend in conflict als gevolg van een moerassige jachtgebied gelegen tussen Solre-sur-Sambre en Merbes-le-Château voorheen het Merbes genaamd aardewerk. 

De plaats heette 'Fields of Preil "en werd vooral gegeerd voor zijn watervogels daarin gemakkelijk gereproduceerd.

De Heer van Solre beweerde dat zijn recht om te jagen op zijn land gelegen aan de rechteroever van de Samber en tussen Jeumont en La Buissière, terwijl de heer van Neuville beweerde te hebben geërfd een recht om te jagen op de Champs Preil. Lange geschiedenis van bloedige gevechten braken uit tussen hen en de gevechten vaak eindigde in een stilstand, ondanks alle onnodige sterfgevallen. Een enorme droogte daalde op de regio en vervolgens een grote hongersnood volgde.

De Heer van Neuville nam het initiatief om de Sambre kruisen dan gedroogd om het spel te Preil de velden jagen met zijn krachten. Bij het horen van het nieuws, de heer van zijn eigen en opnieuw Solre een bloedige strijd volgde opnieuw. De strijd draaide zich snel korte en de Heer van Solre werd al snel gedwongen om terug te vallen zijn troepen en zijn familie in de torens van het kasteel. Nacht viel toen de heer van het fort van Neuville Solre belegt. De strijd werd vervolgens overhandigd aan de volgende. De omvang van de verliezen aan beide kanten kalmeerde de hitte en de volgende dag, de heer de Neuville voorgesteld een compromis. Hij zou verlaten zijn land en het leven redden van zijn mensen om de Heer van Solre op voorwaarde dat het teken een daad om zijn leenheer hem om te jagen op de “Champs Preil”. Het vereist ook de vernietiging van de torens om te controleren of je er kunt rijden in de veiligheid. De Heer van Solre al te graag tot zijn volk en zijn terrein op te slaan berust en ondertekende de overeenkomst zo snel mogelijk.

En dus, volgens de legende de twee verwoeste torens van het kasteel van Solre-sur-Sambre werd nooit herbouwd na de verdwijning van de Heerschappij van Neuville.

Deze legende is niet, voor zover wij weten, historisch bevestigd. Documenten van die periode zijn uiteraard zeer zeldzaam en hebben we niet.

Het lijkt erop dat de naam van Solre-sur-Sambre is afkomstig van de Keltische grond-ara betekent modderig water. Het woord ”Sambre” komt van de Sambre rivier die loopt door het dorp. ?


De verschillende bewoners van het Kasteel

Eigendom van familie Barbençon 1244-1410:

De eerste Heer van Solre-sur-Sambre was Nicolaas II de Barbençon, die stierf in 1256. Hij stichtte de abdij van Thure in het zuiden van het dorp. Arnould de Barbençon overleed in 1410.

Eigendom van familie Mortagne 1410-1480:

Zijn dochter Catherine trouwde met Gilles de Mortagne II.
De laatste was ingekwartierd in de plaats van Bergen in 1433 voor samenzwering door Filips de Goede (1396-1467). 
Eigendom, inclusief het kasteel Solre-sur-Sambre en het kasteel van Potelle werden in beslag genomen en gegeven aan Antoine de Croy zei dat de grote (1385-1475), die zich haastte om ze te verkopen aan de broer en de zus van Gilles de Mortagne. 
Antoine de Mortagne was de laatste eigenaar van deze familie.

Eigendom van familie Carondelet 1480-1628 (148 jaren):

In ongeveer 1480, was het kasteel van Solre-sur-Sambre gekocht aan Antoine de Mortagne door Jean de Carondelet (1429-1501). 
Jean de Carondelet was de eerste voorzitter van het Parlement van de Nederland die door Karel de Stoute (1433-1477) in 1473. Hij werd vervolgens benoemd tot Grand Chancellor van Vlaanderen en Bourgondië aan de aartshertog Maximiliaan van Habsburg in 1480. Hij had zes zonen en vijf dochters. Enkele van zijn vele nakomelingen overleefden en, vroege 17e eeuw, de familie was op de rand van uitsterven.

Zijn grand-zoon van Ferry Carondelet (1473-1528) was de briljante adviseur van Margaretha van Oostenrijk (1480-1530), de regent van Nederland. Hij had zelfs de eer gehad, een mooi graf in de kathedraal van St. John in Besancon te hebben.
Het kasteel van Solre-sur-Sambre behoorde tot deze machtige familie voor 148 jaar.

Eigendom van familie de Merode 1628-1857 (229 jaren):

De zeer jonge Anne-Francoise de Carondelet (1615-1668) die trouwde met de zeer jonge Maximilien-Antoine, graaf van Merode-Montfort (7 december 1611-11 november 1670), in 1628, het kasteel van Solre-sur-Sambre doorlopen huwelijk met de familie van Merode. 
Tijdens de Belgische Revolutie van 1830, graaf Felix de Merode heeft daar gewoond. Graaf Felix de Merode (geboren in Maastricht 13 april 1791 en overleed in Brussel op 7 februari 1857) was een lid van de voorlopige regering en nam deel aan het opstellen van de Belgische grondwet.
De kroon van het komende Koninkrijk van België werd het zelfs voorgesteld door velen.

Eigendom van familie Wignacourt 1857-1989 (132 jaren):

Marie-Théoduline de Merode (geboren Villersexel 22 juli 1817 en overleed in Parijs 26 februari 1909) gehuwd 09 augustus 1843 Alof, Marquis de Wignacourt (1815 - overleed in Parijs in januari 1897).
Na de dood van Felix de Merode, haar vader, in 1857, Marie-Théoduline erfde het kasteel en onroerend goed doorgegeven aan de familie Wignacourt. Na hen, de bewoners werden achtereenvolgens Alof Marquis Philippe de Wignacourt (1847-1925) en Etienne de Wignacourt (1876-1945) en Eliane de Wignacourt (1917-2006), de laatste naam van deze oude en voorname familie.

Eigendom van familie de Merode van 1989 tot vandaag:

In 1989, Prins Alexandre de Merode (1934-2002) kocht dit eigebdom aan Eliane de Wignacourt.
Prins Alexandre de Merode was voor bijna vijftien jaar de voorzitter van de Vereniging van historische huizen en tuinen van België en is ook beroemd voor vele jaren, waar hij was vice-voorzitter van Internationaal Olympisch Comite (IOC) en als voorzitter van de IOC Medische Commissie. Hij leidde zijn leven een strijd om de ethiek van de sport te verdedigen tegen processen dopage.Hij zorgde voor veel sportclubs in België.

Het kasteel is momenteel in handen van de Prins en Prinses Amaury de Merode.


Dat kasteel is een oud fort. Het is dus niet gemeubileerde en niet ingericht.

Deze middeleeuwse burcht is particulier eigendom en is niet toegankelijk voor het publiek.


SOURCES:
Prince Amaury de Merode, e-mail du 20 avril 2010, avec tous nos remerciements  
Prince Alexandre de Merode, Solre-sur-Sambre et ses seigneurs : Les Jauche, Barbançon, Mortagne du XIIe au XVe siècle, Le Parchemin, 67e année, n° 338, Office Généalogique et Héraldique de Belgique, mars-avril 2002
Chevalier Xavier de Ghellinck Vaernewyck, Visitons nos beaux châteaux. Solre-sur-sambre et les Wignacourt, Le Parchemin, n° 181, Office Généalogique et Héraldique de Belgique, janvier-février 1976
Astrid Tanghe, Le château-fort de Solre-sur-Sambre : du donjon-porche du XIIIme siècle au complexe des temps modernes, Société Royale d'Archéologie et de Paléonthologie de Charleroi, tome LVI, 1972-1973